ព្រះត្រៃបិដក ភាគ ១០០

នូវ​ខន្ធ២…។ បណ្ឌិត គប្បី​ចង​ជា​ចក្កៈ​ចុះ។ ខន្ធ៣ក្តី មោហៈ​ក្តី អាស្រ័យ​នូវ​ខន្ធ១ មិនមែន​ជាហេតុ​ផង លោភៈ​ផង។ បណ្ឌិត​គប្បី​ចង​ជា​ចក្កៈ​ចុះ។ ក្នុង​ខណៈ​នៃ​បដិសន្ធិ។បេ។
 [៧] ធម៌​ជាហេតុ អាស្រ័យ​នូវ​ធម៌​ជាហេតុ ទើប​កើតឡើង ព្រោះ​នប​ច្ឆា​ជាត​ប្ប​ច្ច័​យ។ …ព្រោះ​នអា​សេវន​ប្ប​ច្ច័​យ។
 [៨] ធម៌​មិនមែន​ជាហេតុ អាស្រ័យ​នូវ​ធម៌​ជាហេតុ ទើប​កើតឡើង ព្រោះ​នក​ម្ម​ប្ប​ច្ច័​យ គឺ​សម្បយុត្ត​កចេតនា អាស្រ័យ​នូវ​ហេតុ។ ធម៌​មិនមែន​ជាហេតុ អាស្រ័យ​នូវ​ធម៌​មិនមែន​ជាហេតុ ទើប​កើតឡើង ព្រោះ​នក​ម្ម​ប្ប​ច្ច័​យ គឺ​សម្បយុត្ត​កចេតនា អាស្រ័យ​នូវ​ពួក​ខន្ធ​មិនមែន​ជាហេតុ ពា​ហិរ​… អាហារ​សមុដ្ឋាន​… ឧតុសមុដ្ឋាន​…។ នហេតុ​ធម៌ អាស្រ័យ​នូវ​ហេតុ​ធម៌ និ​ងន​ហេតុ​ធម៌ ទើប​កើតឡើង ព្រោះ​នក​ម្ម​ប្ប​ច្ច័​យ គឺ​សម្បយុត្ត​កចេតនា អាស្រ័យ​នូវ​ហេតុ​ផង ពួក​សម្បយុត្ត​កក្ខន្ធ​ផង។
 [៩] ធម៌​ជាហេតុ អាស្រ័យ​នូវ​ធម៌​ជាហេតុ ទើប​កើតឡើង ព្រោះ​នវិ​បា​កប្ប​ច្ច័​យ មាន​វារៈ៩។
 [១០] ធម៌​មិនមែន​ជាហេតុ អាស្រ័យ​នូវ​ធម៌​មិនមែន​ជាហេតុ ទើប​កើតឡើង ព្រោះ​នអាហារ​ប្ប​ច្ច័​យ គឺ​ពា​ហិរ​… ឧតុសមុដ្ឋាន​…
ថយ | ទំព័រទី ៨ | បន្ទាប់
ID: 637830306043081931
ទៅកាន់ទំព័រ៖