ព្រះត្រៃបិដក ភាគ ០២

ពួក​ភិក្ខុ​ណា​ដែល​មាន​សេចក្តី​ប្រាថ្នា​តិច​។​បេ​។​ ​ពួក​ភិក្ខុ​ទាំងនោះ​ ​ក៏​ពោលទោស​ ​និន្ទា​ ​តិះដៀល​ថា​ ​ចុះ​ហេតុអ្វី​ ​បាន​ជា​ឆ​ន្ន​ភិក្ខុ​ដ៏​មាន​អាយុ​ ​ឲ្យ​មនុស្ស​កាប់​ឈើ​ដែលគេ​សន្មត​ថា​ ​ជា​ចេតិយ​ ​ជា​ឈើ​ដែល​អ្នកស្រុក​គេ​បូជា​។​បេ​។​ ​អ្នក​ដែន​ធ្លាប់​គោរព​បូជា​។​ ​គ្រានោះ​ ​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​នោះ​ ​ក្រាបទូល​សេចក្តី​នុ៎ះ​ ​ដល់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​។​បេ​។​ ​ព្រះអង្គ​ត្រាស់​សួរ​ថា​ ​ម្នាល​ឆ​ន្ន​ ​ឮ​ថា​អ្នកឯង​ឲ្យ​មនុស្ស​កាប់​ឈើ​ ​ដែលគេ​សន្មត​ថា​ ​ជា​ចេតិយ​ ​ដែល​អ្នកស្រុក​គេ​បូជា​។​បេ​។​ ​អ្នក​ដែន​ធ្លាប់​គោរព​បូជា​ ​មែន​ឬ​។​ ​ឆ​ន្ន​ភិក្ខុ​ក្រាបទូល​ថា​ ​បពិត្រ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ ​ការនោះ​ពិតមែន​។​ ​ព្រះសម្ពុទ្ធ​ជា​ម្ចាស់​ដ៏​មានជោគ​ ​ទ្រង់​តិះដៀល​ថា​។​បេ​។​ ​នែ​បុរស​ទទេ​ ​ចុះ​ហេតុអ្វី​ ​បាន​ជា​អ្នកឯង​ឲ្យ​មនុស្ស​កាប់​ដើមឈើ​ ​ដែលគេ​សន្មត​ថា​ ​ជា​ចេតិយ​ ​ជា​ឈើ​ដែល​អ្នកស្រុក​ ​អ្នក​និគម​ ​អ្នកក្រុង​ ​អ្នកជនបទ​ ​អ្នក​ដែន​តែង​គោរព​បូជា​ ​(​ដូច្នោះ​)​ ​ម្នាល​មោឃបុរស​ ​ព្រោះ​មនុស្ស​ទាំងឡាយ​ ​មាន​សេចក្តី​សំគាល់​ថា​ ​ឈើ​ជាស​ភាវ​មានជីវិត​ ​នែ​បុរស​សោះសូន្យ​ ​ហេតុនេះ​មិន​នាំឲ្យ​ជ្រះថ្លា​ ​ដល់​ជន​ដែល​មិនទាន់​ជ្រះថ្លា​ទេ​។​បេ​។​ ​ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ ​អ្នក​ទាំងឡាយ​គប្បី​សំដែង​ឡើង​នូវ​សិក្ខាបទ​នេះ​ ​យ៉ាងនេះ​ថា​ ​ភិក្ខុ​កាល​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​វិហារ​(​១​)​ ​មាន​ម្ចាស់​ចំពោះ​ជាទី​នៅ​របស់​ខ្លួន​ ​
​(​១​)​ ​ពាក្យ​ដែល​ហៅថា​វិហារ​នោះ​ ​តាម​ភាសា​បាឡី​ ​សំដៅយក​ទីនៅ​ទាំងអស់​របស់​សង្ឃ​ ​គឺ​កុដិ​ដែល​ធំៗ​សម្រាប់​សង្ឃ​នៅ​ ​ឬ​ទីវត្ត​ទាំងមូល​នោះ​ឯង​ ​ហៅថា​វិហារ​ ​។​
ថយ | ទំព័រទី ២២៤ | បន្ទាប់
ID: 636779984522595144
ទៅកាន់ទំព័រ៖