ព្រះត្រៃបិដក ភាគ ២៩

​សក​លិក​សូត្រ​ ​ទី៣​


 [​៤៥៦​]​ ​ខ្ញុំ​បាន​ស្តាប់​មក​យ៉ាងនេះ​។​ ​សម័យមួយ​ ​ព្រះមានព្រះភាគ​ ​ទ្រង់​គង់​ក្នុង​ឱទ្យាន​ឈ្មោះ​ ​មទ្ទ​កុ​ច្ឆិ​(​១​)​ ​ជាទី​ឲ្យ​អភ័យ​ដល់​សត្វ​ម្រឹគ​ ​ទៀប​ក្រុង​រាជគ្រឹះ​។​ ​សម័យ​នោះ​ឯង​ ​ព្រះបាទ​របស់​ព្រះមានព្រះភាគ​ ​ជាំ​ដាំ​ដោយ​បំណែក​ថ្ម​។​ ​បានឮ​ថា​ ​ព្រះមានព្រះភាគ​ ​មាន​វេទនា​ច្រើន​ ​ប្រជុំ​ក្នុង​ព្រះ​សរីរៈ​ ​ជា​ទុក្ខ​ ​ក្លៀវក្លា​ ​រឹង​ ​ខ្លោចផ្សា​ ​មិន​ត្រជាក់​ ​មិនជា​ទីគាប់ចិត្ត​។​ ​បានឮ​ថា​ ​ព្រះមានព្រះភាគ​ ​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​សតិសម្បជញ្ញៈ​ ​មិន​ត្អូញត្អែរ​ ​ទ្រង់​អត់ទ្រាំ​ ​នូវ​វេទនា​ទាំងនោះ​។​ ​ទើប​ព្រះមានព្រះភាគ​ ​ទ្រង់​ក្រាល​សង្ឃាដី៤ជាន់​ ​សម្រេច​សីហសេយ្យា​ ​ផ្អៀង​ទៅ​ខាងស្តាំ​ ​យក​ព្រះបាទ​តម្រួត​ព្រះបាទ​ ​មាន​ព្រះ​សតិសម្បជញ្ញៈ​។​
 [​៤៥៧​]​ ​គ្រានោះ​ឯង​ ​មារ​មានចិត្ត​បាប​ ​បាន​ចូល​សំដៅ​ទៅ​រក​ព្រះមានព្រះភាគ​ ​លុះ​ចូល​ទៅដល់​ ​ក៏​ពោល​នឹង​ព្រះមានព្រះភាគ​ ​ដោយ​គាថា​ថា​
​(​១​)​ ​កាលដែល​ព្រះបាទ​អជាត​សត្តុ​រាជ​ ​ស្ថិតនៅ​ក្នុង​ផ្ទៃ​ព្រះមាតា​។​ ​ទ្រង់​ជ្រាប​ថា​ ​ព្រះរាជ​ឱរស​នេះ​ ​ជាស​ត្រូវ​នឹង​ព្រះបិតា​របស់​ខ្លួន​ ​នឹង​សម្លាប់​ព្រះបិតា​មិនខាន​ ​ហើយក៏​ឲ្យ​គេ​ច្របាច់​ផ្ទៃ​ ​បំណង​នឹង​រំលូត​ព្រះរាជ​ឱរស​នោះ​ ​ក្នុង​ឱទ្យាន​នេះឯង​ ​បាន​ជា​ហៅថា​ ​មទ្ទ​កុ​ច្ឆិ​ឱទ្យាន​ ​ប្រែថា​ ​សួន​ច្របាច់​ផ្ទៃ​។​ ​អដ្ឋកថា​។​
ថយ | ទំព័រទី ៣០១ | បន្ទាប់
ID: 636848516088371123
ទៅកាន់ទំព័រ៖