ព្រះត្រៃបិដក ភាគ ០៣

ឬមិន​សមគួរ​ ​និង​កម្ម​ជាទី​ជ្រះថ្លា​ ​ឬមិន​ជាទី​ជ្រះថ្លា​នៃ​ស្ដ្រី​ទាំងឡាយ​ដែល​ ​មិនមែន​ជា​ញាតិ​ទេ​ ​នែ​មោឃបុរស​ទាំងឡាយ​ ​កាលបើ​អំពើ​ដែល​ប្រកបដោយ​ទោស​យ៉ាងនេះ​ ​ពួក​អ្នក​ក៏​ហ៊ាន​ប្រើ​ភិក្ខុនី​ទាំងឡាយ​ដែល​មិនមែន​ជា​ញាតិ​ឱ្យ​លាង​ខ្លះ​ ​ឱ្យ​ជ្រលក់​ខ្លះ​ ​ឱ្យ​សិត​ខ្លះ​ ​នូវ​រោមចៀម​ទាំងឡាយ​ ​នែ​មោឃបុរស​ទាំងឡាយ​ ​អំពើ​ដែល​អ្នកធ្វើ​នេះ​ ​មិនមែន​នាំ​ឱ្យ​កើត​ ​សេចក្ដី​ជ្រះថ្លា​ដល់​បុគ្គល​ដែល​មិនទាន់​ជ្រះថ្លា​ទេ​ ​ឬមួយ​នាំ​បុគ្គល​ដែល​ ​ជ្រះថ្លា​ហើយ​ឱ្យ​រឹងរឹតតែ​ជ្រះថ្លា​ឡើង​ក៏ទេ​។​ ​បេ​។​ ​ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ ​អ្នក​ទាំងឡាយ​គប្បី​សំដែង​ឡើង​នូវ​សិក្ខាបទ​នេះ​យ៉ាងនេះ​ថា​ ​ភិក្ខុ​ណាមួយ​ ​ប្រើ​នាង​ភិក្ខុនី​មិនមែន​ជា​ញាតិ​ឱ្យ​លាង​ក្ដី​ ​ឱ្យ​ជ្រលក់​ក្ដី​ ​ឱ្យ​សិត​ឬ​ត្រដោះ​ក្ដី​ ​នូវ​រោមចៀម​ទាំងឡាយ​ ​រោមចៀម​នោះ​ជា​និ​ស្ស​គ្គិ​យ​ ​ភិក្ខុ​នោះ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​បា​ចិ​ត្ដិយ​។​ ​
 [​១០២​]​ ​ត្រង់​ពាក្យ​ថា​ ​ភិក្ខុ​ណាមួយ​ ​មាន​អធិប្បាយ​ក្នុង​សិក្ខាបទ​ទី១​ ​នៃ​បារាជិក​កណ្ឌ​រួចហើយ​។​ ​ភិក្ខុនី​ដែល​មិន​ជាប់សាច់ញាតិ​អំពី​ចំណែកខាង​មាតា​ក្ដី​ ​អំពី​ចំណែកខាង​បិតា​ក្ដី​ ​ដរាប​អំពី​គូ​នៃ​ជីដូនជីតា​ជា​គំរប់៧ត​ ​ឈ្មោះថា​ ​មិនមែន​ជា​ញាតិ​។​ ​ស្រី​បាន​ឧបសម្បទា​ក្នុង​ឧភតោ​សង្ឃ​(​១​)​ ​ឈ្មោះថា​ ​នាង​ភិក្ខុនី​។​ ​ភិក្ខុ​បង្គាប់​ថា​ ​នាង​ចូរ​លាង​ ​ដូច្នេះ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​ទុក្កដ​ ​រោមចៀម​ដែល​លាង​ហើយ​នោះ​ ​ជា​និ​ស្ស​គ្គិ​យ​។​
​(​១​)​ ​បាន​ដល់​សង្ឃ​ពីរ​ចំណែក​ ​គឺ​ភិក្ខុសង្ឃ​មួយ​ចំណែក​ ​ភិក្ខុនី​សង្ឃ​មួយ​ចំណែក​ ​។​
ថយ | ទំព័រទី ១២២ | បន្ទាប់
ទៅកាន់ទំព័រ៖