ព្រះត្រៃបិដក ភាគ ០៣

​សិក្ខាបទ​ទី​ ​៣​


 ​[​១៣៨​]​ ​សម័យ​នោះ​ ​ព្រះពុទ្ធ​ដ៏​ទ្រង់​យស​ ​កាល​គង់​ក្នុង​វិហារ​ជេតពន​ ​ដែល​ជា​របស់​អនាថបិណ្ឌិក​មហាសេដ្ឋី​ ​ក្បែរ​ក្រុង​សាវត្ថី​។​ ​គ្រានោះ​ឯង​ ​បិ​លិ​ន្ទវ​ច្ឆ​ត្ថេ​រ​ដ៏​មាន​អាយុ​ប្រាថ្នា​នឹង​ធ្វើ​ទីជ្រកកោន​ ​ទើប​ឱ្យ​គេ​ជម្រះ​សំអាត​ញកភ្នំ​ក្បែរ​ក្រុង​រាជគ្រឹះ​។​ ​លំដាប់នោះ​ ​ព្រះបាទ​ពិម្ពិសារ​ ​សេនិយ​រាជ​(​១​)​ ​ជាធំ​ក្នុង​ដែន​មគធៈ​ ​ទ្រង់​យាង​ចូល​ទៅ​រក​បិ​លិ​ន្ទវ​ច្ឆ​ត្ថេ​រ​ដ៏​មាន​អាយុ​ ​លុះ​ព្រះរាជ​ដំណើរ​ទៅដល់​ហើយ​ ​ក៏​បង្គំ​បិ​លិ​ន្ទវ​ច្ឆ​ត្ថេ​រ​ដ៏​មាន​អាយុ​ ​ហើយ​គង់នៅ​ក្នុង​ទីសម​គួរ​។​ ​ព្រះបាទ​ពិម្ពិសារ​សេនិយ​រាជ​ជាធំ​ក្នុង​ដែន​មគធៈ​ ​ទ្រង់​គង់នៅ​ក្នុង​ទីសម​គួរ​ហើយ​ ​ទើប​មាន​ព្រះរាជឱង្ការ​នឹង​បិ​លិ​ន្ទវ​ច្ឆ​ត្ថេ​រ​ដ៏​មាន​អាយុ​ថា​ ​លោកម្ចាស់​ ​លោក​ឱ្យ​គេ​ធ្វើអ្វី​។​ ​បិ​លិ​ន្ទវ​ច្ឆ​ត្ថេ​រថ្វាយ​ព្រះពរ​ថា​ ​បពិត្រមហារាជ​ ​អាត្មាភាព​ចង់​ធ្វើ​កន្លែងជ្រក​កោន​ ​បាន​ជា​ឱ្យ​គេ​ជម្រះ​សំអាត​ញកភ្នំ​។​ ​ទ្រង់​ក៏​សួរ​ថា​ ​លោកម្ចាស់​ដ៏​ចំរើន​ ​លោកម្ចាស់​ត្រូវការ​អារាមិកជន​ ​(​មនុស្ស​ថែទាំ​រក្សា​អារាម​)​ ​ឬទេ​។​ ​ព្រះ​ថេរ​ថ្វាយព្រះពរ​ថា​ ​បពិត្រមហារាជ​ ​អារាមិកជន​ ​ព្រះ​ដ៏​ទ្រង់ព្រះ​ភាគ​
​(​១​)​ ​ស្ដេច​ជាធំ​លើ​សេនា​ទា​ហ៊ាន​ ​គង់​សំដៅ​សេចក្ដី​ថា​ ​ព្រះបាទ​ពិម្ពិសារ​ ​ទ្រង់​ជាម​ហា​ក្សត្រិយ៍​សឹក​ ​បាន​ជា​មានគុណ​សព្ទ​មេទ័ព​នាំមុខ​ថា​ ​សេ​និ​យោ​ ​មា​គ​ធោ​ ​រាជា​ ​។​
ថយ | ទំព័រទី ១៦៧ | បន្ទាប់
ទៅកាន់ទំព័រ៖