ព្រះត្រៃបិដក ភាគ ០៣

ហើយ​ដល់​នៅ​កិរិយា​កំណត់​ក្នុង​ចីវរ​ ​(​គឺ​រិះគន់​ចង់បាន​ល្អ​ឱ្យ​ហួសហេតុ​)​ ​គឺ​ពោល​ថា​នែអ្នក​ដ៏​មាន​អាយុ​ ​ចីវរ​នេះ​គេ​ឱ្យ​ត្បាញ​ចំពោះ​អាត្មា​ ​អ្នក​ទាំង​ ​ឡាយ​ចូរ​ធ្វើ​ឱ្យ​វែង​ ​ឱ្យ​ទូលាយ​ ​ឱ្យ​មានសាច់​ញឹក​ ​ឱ្យ​ស្មើ​ល្អ​ ​រឹត​ឱ្យ​ ​តឹង​ល្អ​ ​ចូរ​ត្រដោះ​កួត​ហើយ​សិត​ឱ្យ​ល្អ​ ​សឹម​អាត្មា​ថែម​រង្វាន់​ឱ្យ​អ្នក​បន្ដិចបន្ដួច​។​ ​ភិក្ខុ​នោះ​លុះ​និយាយ​យ៉ាងនេះ​ហើយ​ ​ក៏​ថែម​រង្វាន់​បន្ដិចបន្ដួច​ឱ្យ​ដោយហោចទៅ​ ​ទុកជា​គ្រាន់តែ​ចង្ហាន់​បិណ្ឌបាត​(​១ឆ្អែត​)​ ​ក៏​ត្រូវ​អាបត្ដិ​ ​និ​ស្ស​គ្គិ​យ​បា​ចិ​ត្ដិយ​។​
​​ [​១៥៨​]​ ​ត្រង់​ពាក្យ​ថា​ ​ចំពោះ​ភិក្ខុ​ណាមួយ​ ​គឺ​ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​ភិក្ខុ​ ​គឺ​ធ្វើ​ភិក្ខុ​ឱ្យ​ជា​អារម្មណ៍​ ​ហើយ​ចង់ឱ្យ​ភិក្ខុ​ស្លៀកដណ្ដប់​ចីវរ​។​ ​គហបតិ​ដែល​មិន​ជាប់​ចំពាក់​ ​(​ជា​សាច់ញាតិ​)​ ​ពី​ចំណែកខាង​មាតា​ក្ដី​ ​បិតា​ក្ដី​ ​រៀងរាល់​ដល់​គូ​ជីដូនជីតា​ទី៧​ ​ហៅថា​ ​មិនមែន​ជា​ញាតិ​។​ ​បុគ្គល​ណា​ ​មួយ​ដែល​គ្រប់គ្រង​គេហស្ថាន​ ​បុគ្គល​នោះ​ហៅថា​ ​គហបតិ​។​ ​ស្រី​ណាមួយ​ដែល​គ្រប់គ្រង​គេហស្ថាន​ ​ស្រី​នោះ​ហៅថា​ ​គហបតានី​។​ ​ពាក្យ​ថា​ ​ជាង​ដម្បាញ​ ​បាន​ដល់​ពួក​អ្នកធ្វើការ​ត្បាញ​។​ ​បណ្ដា​ចីវរ​ ​៦​ ​យ៉ាង​ ​ចីវរ​យ៉ាងណា​នីមួយ​យ៉ាង​តូចបំផុត​ល្មម​សម្រេច​កិច្ច​វិកប្ប​បាន​ ​ហៅថា​ ​ចីវរ​។​ ​ពាក្យ​ថា​ ​ឱ្យ​ត្បាញ​ ​គឺថា​ឱ្យ​ចាក់​អម្បោះ​ឬ​សូត្រ​ធ្វើ​សម្ព​ត់​។​
ថយ | ទំព័រទី ១៩៩ | បន្ទាប់
ទៅកាន់ទំព័រ៖