ព្រះត្រៃបិដក ភាគ ០៣

សិក្ខាបទ​ទី​ ​៨​


 [​១៦១​]​ ​សម័យ​នោះ​ ​ព្រះសម្ពុទ្ធ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ ​កាល​គង់នៅ​ក្នុង​វត្ដ​ជេតវន​ ​របស់​អនាថបិណ្ឌិក​មហាសេដ្ឋី​ ​ទៀប​ក្រុង​សាវត្ថី​។​ ​គ្រានោះ​ឯង​ ​មហា​អាមាត្យ​ម្នាក់​ ​កាល​ចេញទៅ​កាន់​ទី​និ​វា​ស្ថាន​ជាទី​ព្រាត់ប្រាស​ ​បាន​ប្រើ​បម្រើ​ទៅ​ក្នុង​សំណាក់​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ដោយ​ពាក្យ​ថា​ ​លោកម្ចាស់​ទាំងឡាយ​ចូរ​និ​មន្ដ​ខ្ញុំ​នឹង​ថ្វាយ​សម្ព​ត់​ចំណាំ​វស្សា​។​ ​ឯ​ពួក​ភិក្ខុ​សង្ស័យ​ថា​ ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ជា​ម្ចាស់​ទ្រង់​អ​នុញ្ញា​ត​សម្ព​ត់​ចំណាំ​វស្សា​ដល់​ពួក​ភិក្ខុ​ដែល​ចាំវស្សា​ហើយ​ ​ទើប​មិន​នាំគ្នា​មក​ ​(​ព្រោះ​វេលា​នៅ​មិនទាន់​ចេញវស្សា​)​។​ ​លំដាប់នោះ​ ​មហា​អាមាត្យ​នោះ​ ​ក៏​ពោលទោស​ ​តិះដៀល​ ​បន្ដុះ​បង្អាប់​ថា​ ​អញ​បាន​ប្រើ​បម្រើ​ទៅ​ហើយ​ ​មិនសមបីបើ​លោកម្ចាស់​ទាំងឡាយ​មិន​និ​មន្ដ​មក​ ​ខ្លួន​អញ​ចេញទៅ​ក្នុង​កងទ័ព​ ​ការរស់នៅ​ ​ឬ​ស្លាប់​ទៅ​មិន​ងាយ​ដឹង​ទេ​។​ ​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​បានឮ​មហា​អាមាត្យ​នោះ​ពោលទោស​ ​តិះដៀល​ ​បន្ដុះ​បង្អាប់​ហើយ​។​ ​ទើប​ពួក​ភិក្ខុ​ ​ទាំងនោះ​ក្រាបទូល​សេចក្ដី​នុ៎ះ​ចំពោះ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ជា​ម្ចាស់​។​ ​ព្រោះ​និទាន​នេះ​ ​ដំណើរ​នេះ​ ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ជា​ម្ចាស់​ទ្រង់​សំ​ដែង​ធម្មី​កថា​ ​ហើយ​ត្រាស់​ហៅ​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ក្នុងខណៈនោះ​ថា​ ​ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​
ថយ | ទំព័រទី ២០៣ | បន្ទាប់
ទៅកាន់ទំព័រ៖