ព្រះត្រៃបិដក ភាគ ០៣

​សិក្ខាបទ​ទី៣​


 [​៣២​]​ ​សម័យ​នោះ​ ​ព្រះពុទ្ធ​ជា​ម្ចាស់​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ ​ទ្រង់​គង់នៅ​នា​វត្ដ​ព្រះ​ជេតពន​ ​ជា​អារាម​របស់​អនាថបិណ្ឌិក​មហាសេដ្ឋី​ ​ជិត​ក្រុង​សាវត្ថី​។​ ​កាលនោះ​ឯង​ ​អកាល​ចីវរ​(​១​)​ ​កើតឡើង​ដល់​ភិក្ខុ១រូប​មានឈ្មោះ​មិន​ប្រាកដ​ ​លុះ​ភិក្ខុ​នោះ​ធ្វើ​ចីវរ​នោះ​មិន​ល្មម​គ្រាន់​។​ ​គ្រានោះ​ ​ភិក្ខុ​នោះ​ ​ក៏​លើក​ចីវរ​នោះ​ឡើង​ ​ហើយ​ទាញ​ឱ្យ​តឹង​ ​ធ្វើ​ឱ្យ​យឺត​សាច់សំពត់​នោះ​រឿយ​ៗ​។​ ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​បាន​យាង​ទៅកាន់​សេនាសន​ចារិក​ ​ទ្រង់ទត​ទៅ​ឃើញ​ភិក្ខុ​នោះ​កំពុងតែ​លើក​ចីវរ​ឡើង​ទា​ញរឿយៗ​ ​លុះ​ទ្រង់ទត​ឃើញ​ហើយ​ ​ទ្រង់​យាង​ចូល​ទៅ​ជិត​ ​ហើយ​ត្រាស់​សួរ​ភិក្ខុ​នោះ​ថា​ ​ម្នាល​ភិក្ខុ​ ​បាន​ជា​អ្នកលើ​ក​ចីវរ​ឡើង​ ​ហើយ​ទា​ញរឿយៗ​នោះ​ ​តើ​ព្រោះ​ហេតុអ្វី​។​ ​ភិក្ខុ​នោះ​ ​ក្រាបបង្គំទូល​ថា​ ​បពិត្រ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ដ៏​ចំរើន​ ​នេះ​ជា​អកាល​ចីវរ​ ​កើតមាន​ដល់​ខ្ញុំ​ព្រះ​អង្គ​ៗ​ ​ធ្វើ​ទៅ​មិនគ្រាន់​
​(​១​)​ ​គឺ​ចីវរ​កើតឡើង​ក្នុង​ឱកាស​ ​១១ខែ​ ​គឺ​តាំងពី​ត្រឹម​ថ្ងៃ​ ​១រោច​ ​ខែកត្ដិក​ ​ទៅដល់​ថ្ងៃ​ ​១៥កើត​ ​ខែអស្សុជ​ ​នេះ​ជា​អកាល​ចីវរ​របស់​ភិក្ខុ​ដែល​ឥត​បាន​ក្រាលកឋិន​។​ ​ឯ​ភិក្ខុ​ដែល​បាន​ក្រាលកឋិន​ ​អកាល​ចីវរ​ ​មានកំណត់​ ​៧ខែ​ ​គឺ​តាំងពី​ត្រឹម​ថ្ងៃ​ ​១រោច​ ​ខែ​ផគ្គុណ​ ​ទៅដល់​ថ្ងៃ​ ​១៥កើត​ ​ខែអស្សុជ​ ​។​
ថយ | ទំព័រទី ២៤ | បន្ទាប់
ទៅកាន់ទំព័រ៖