ព្រះត្រៃបិដក ភាគ ០៣

 ​[​៤៣​]​ ​ត្រង់​ពាក្យ​ថា​ ​ភិក្ខុ​ណាមួយ​ ​(​ត្រង់​បេយ្យាល​ទាំងពីរ​)​មាន​អធិប្បាយ​ត្រង់​សិក្ខាបទ​ទី១​ ​ក្នុង​បារាជិក​កណ្ឌ​ ​រួចហើយ​។​ ​នាង​ភិក្ខុនី​ ​ដែល​ឥតមាន​ជាប់​ទងគន្លង​អំពី​ចំណែកខាង​មាតា​ក្ដី​ ​អំពី​ចំណែកខាង​បិតា​ក្ដី​ ​ដរាបដល់​គូ​នៃ​ជីដូនជីតា​ជា​គំរប់៧​ ​ហៅថា​មិនមែន​ជា​ញាតិ​។​ ​ដែល​ ​ហៅថា​ ​នាង​ភិក្ខុនី​ ​(​នោះ​សំដៅយក​)​ ​ស្រី​ដែល​បាន​ឧបសម្បទា​ក្នុង​សំណាក់​សង្ឃ​ទាំងពីរ​ ​(​ភិក្ខុសង្ឃ​និង​ភិក្ខុនី​សង្ឃ​)​។​ ​សម្ព​ត់​ដែល​ភិក្ខុ​ស្លៀក​ម្ដង​ក្ដី​ ​ដណ្ដប់​ម្ដង​ក្ដី​ ​ហៅថា​ ​ចីវរ​ចាស់​។​ ​ភិក្ខុ​ប្រើ​នាង​ភិក្ខុនី​ថា​ ​នាង​ចូរ​លាង​ចីវរ​ឱ្យ​អាត្មា​ ​(​យ៉ាងនេះ​)​ ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​ទុក្កដ​។​ ​ចីវរ​ដែល​នាង​ភិក្ខុនី​លាង​ហើយ​នោះ​ ​ជា​និ​ស្ស​គ្គិ​យ​។​ ​ភិក្ខុ​បង្គាប់​នាង​ភិក្ខុនី​ថា​ ​នាង​ចូរ​ជ្រលក់ចីវរ​ឱ្យ​អាត្មា​ ​ត្រូវ​អាបត្ដិ​ទុក្កដ​។​ ​ចីវរ​ដែល​នាង​ភិក្ខុនី​ជ្រលក់​ហើយ​នោះ​ ​ជា​និ​ស្ស​គ្គិ​យ​។​ ​ភិក្ខុ​ប្រើ​នាង​ភិក្ខុនី​ថា​ ​នាង​ចូរ​បោក​ចីវរ​ឱ្យ​អាត្មា​ ​ត្រូវ​ ​អាបត្ដិ​ទុក្កដ​។​ ​កាលបើ​ចីវរ​ដែល​នាង​ភិក្ខុនី​យក​មក​បោក​ដោយដៃ​ក្ដី​ ​ដោយ​ដំបង​ក្ដី​ ​អស់​វារៈ​តែម្ដង​ ​ចីវរ​នោះ​ជា​និ​ស្ស​គ្គិ​យ​ ​ភិក្ខុ​ត្រូវ​លះ​ចីវរ​នោះ​ដល់​ជំនុំ​សង្ឃ​ ​ឬ​គណៈ​ ​ឬបុគ្គល​។​ ​ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ ​ភិក្ខុ​ត្រូវ​ ​លះ​ចីវរ​យ៉ាងនេះ​។​បេ​។​ ​ថា​ ​បពិត្រ​ព្រះសង្ឃ​ដ៏​ចំរើន​ ​ចីវរ​ចាស់​នេះ​ ​
ថយ | ទំព័រទី ៣៦ | បន្ទាប់
ទៅកាន់ទំព័រ៖