ព្រះត្រៃបិដក ភាគ ០៣

សិក្ខាបទ​ទី​ ​៥​


 [​៣៧៩​]​ ​សម័យ​នោះ​ ​ព្រះពុទ្ធ​ដ៏​មានជោគ​ ​កាល​គង់​នៅ​វត្ដ​ព្រះ​ជេតពន​ ​របស់​អនាថបិណ្ឌិក​សេដ្ឋី​ ​ទៀប​ក្រុង​សាវត្ថី​។​ ​គ្រានោះ​ឯង​ ​ភិក្ខុ​មាន​ពួក១៧​ ​ជា​សំឡាញ់​នឹងគ្នា​។​ ​ភិក្ខុ​ទាំងនោះ​កាល​នឹង​នៅ​ ​ក៏​នៅជា​មួយ​គ្នា​ ​កាល​នឹង​ដើរ​ ​ក៏​ដើរ​ជាមួយគ្នា​។​ ​ភិក្ខុ​ទាំងនោះ​ឯង​ ​បាន​ក្រាល​គ្រឿង​កម្រាល​សម្រាប់​ដេក​ ​ក្នុង​វិហារ​ជា​របស់​សង្ឃ​ណាមួយ​ ​ហើយ​ ​កាល​នឹង​ដើរចេញ​ទៅ​ ​មិនបាន​រើ​យក​មក​ទុកដាក់​ ​មិនបាន​ប្រើ​អ្នកដទៃ​ឱ្យ​រើ​យក​មក​ទុកដាក់​វិញ​ ​នូវ​គ្រឿង​កម្រាល​សម្រាប់​ដេក​នោះ​ ​ហើយ​ឥត​ទាំង​ប្រាប់​ ​(​អ្នកដទៃ​)​ ​ឡើយ​ ​ស្រាប់តែ​ចៀសចេញ​ទៅ​។​ ​ឯ​ពួក​សត្វ​កណ្ដៀរ​ក៏​កោរ​កាត់​គ្រឿង​សេនាសនៈ​ខូច​អស់​។​ ​ភិ​ក្ខុ​ទំាង​ឡាយ​ណា​ ​មាន​សេចក្ដីប្រាថ្នា​តិច​។​ ​បេ​។​ ​ភិ​ក្ខុ​ទំា​ងនោះ​ក៏​ពោលទោស​ ​តិះដៀល​ ​បន្ដុះ​បង្អាប់​ថា​ ​កោតតែ​ភិក្ខុ​ទាំង១៧រូប​ហ៊ាន​ក្រាល​គ្រឿង​កម្រាល​សម្រាប់​ដេក​ ​ក្នុង​វិហារ​ជា​របស់​សង្ឃ​ ​ហើយ​កាល​នឹង​ដើរចេញ​ទៅ​ ​មិនបាន​រើ​យក​មក​ទុកដាក់​ ​មិនបាន​ប្រើ​គេ​ឱ្យ​រើ​យក​មក​ទុកដាក់​ ​នូវ​គ្រឿង​កម្រាល​សម្រាប់​ដេក​នោះ​ ​ហើយ​ឥត​ទាំង​ប្រាប់​ ​(​អ្នកដទៃ​)​ ​ឡើយ​ ​ស្រាប់តែ​ចៀសចេញ​ទៅ​ ​ឯ​ពួក​ ​សត្វ​កណ្ដៀរ​ក៏​កោរ​កាត់​គ្រឿង​សេនាសនៈ​ខូច​អស់​។​ ​លំដាប់នោះ​ ​
ថយ | ទំព័រទី ៣៧៥ | បន្ទាប់
ទៅកាន់ទំព័រ៖