ព្រះត្រៃបិដក ភាគ ០៣

​សិក្ខាបទ​ទី៧​


 [​៥៨​]​ ​សម័យ​នោះ​ ​ព្រះសម្ពុទ្ធ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​គង់​ក្នុង​វត្ដ​ជេតពន​ ​របស់​អនាថបិណ្ឌិក​សេដ្ឋី​ ​ជិត​ក្រុង​សាវត្ថី​។​ ​សម័យ​នោះ​ឯង​ ​ឆ​ព្វ​គ្គិ​យ​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ ​(​ភិក្ខុ​មាន​ពួក៦​)​ ​ចូល​ទៅ​រក​ពួក​ភិក្ខុ​ដែល​មាន​ចីវរ​ចោរ​ដណ្ដើមយក​ទៅ​ ​ហើយ​និយាយ​យ៉ាងនេះ​ថា​ ​ម្នាល​អាវុសោ​ ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ទ្រង់​អនុញ្ញាត​ដល់​ភិក្ខុ​មាន​ចីវរ​ ​ដែល​ចោរ​ដណ្ដើមយក​ទៅ​ក្ដី​ ​ដែល​មាន​ចីវរ​វិនាស​ទៅ​ក្ដី​ ​ឱ្យ​សុំ​ចីវរ​នឹង​គហបតិ​ ​ឬ​គហបតានី​ ​ដែល​មិនមែន​ជា​ញាតិ​បាន​ ​ម្នាល​អាវុសោ​ ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ចូរ​សុំ​ចីវរ​ទៅ​។​ ​ពួក​ភិក្ខុ​ដែល​ចោរ​ដណ្ដើម​ចីវរ​នោះ​ឆ្លើយ​ថា​ ​ណ្ហើយ​អាវុសោ​ ​យើង​បាន​ចីវរ​ហើយ​។​ ​ពួក​ឆ​ព្វ​គ្គិ​យ​ភិក្ខុ​និយាយ​ថា​ ​ម្នាល​អាវុសោ​ ​យើង​នឹង​សុំ​ចីវរ​ឱ្យ​លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​ទាំងឡាយ​។​ ​ភិក្ខុ​ទាំងនោះ​ឆ្លើយ​ថា​ ​ម្នាល​អាវុសោ​ ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ចូរ​សុំ​ចុះ​។​ ​គ្រានោះ​ ​ពូក​ឆ​ព្វ​គ្គិ​យ​ភិក្ខុ​ចូល​ទៅ​រក​ពួក​គហបតិ​ដែល​មិនមែន​ជា​ញាតិ​ ​ហើយ​បាន​ពោល​ពាក្យ​នេះ​ថា​ ​ម្នាល​អាវុសោ​ ​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ដែល​មាន​ចីវរ​ចោរ​ដណ្ដើមយក​ទៅ​ ​ឥឡូវនេះ​លោក​និ​មន្ដ​មក​ ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ចូរ​ប្រគេន​ចីវរ​ដល់​លោក​ទាំងនោះ​ផង​ចុះ​ ​ហើយក៏​សុំ​ចីវរ​មាន​ចំនួន​ច្រើន​។​ ​ក៏​ក្នុង​សម័យ​នោះ​ឯង​
ថយ | ទំព័រទី ៥៧ | បន្ទាប់
ទៅកាន់ទំព័រ៖