ព្រះត្រៃបិដក ភាគ ៨៦

 [២៤៣] បុគ្គល​មិន​គួរ​និយាយ​ថា រូប​ជាកុសល​ក៏​មាន ជាអកុសល​ក៏​មាន​ទេ​ឬ។ អើ។ ក្រែង​កាយ​កម្ម និង​វចីកម្ម ជាកុសល​ក៏​មាន ជាអកុសល​ក៏​មាន​ឬ។ អើ។ ប្រសិនបើ​កាយ​កម្ម និង​វចីកម្ម ជាកុសល​ក៏​មាន ជាអកុសល​ក៏​មាន ម្នាល​អ្នក​ដ៏​ចម្រើន ព្រោះហេតុនោះ អ្នក​គួរ​ពោល​ថា រូប​ជាកុសល​ក៏​មាន ជាអកុសល​ក៏​មាន។

ចប់ រូប​កុសលា​កុស​លន្តិ​កថា។


រូប​វិ​បា​កោ​តិក​ថា


 [២៤៤] រូប​ជា​វិបាក​ឬ។ អើ។ រូប​គួរ​ដល់​ការ​រង​សុខ គួរ​ដល់​ការ​រងទុក្ខ គួរ​ដល់​ការ​រង​អទុ​ក្ខម​សុខ ប្រកបដោយ​សុខវេទនា ប្រកបដោយ​ទុក្ខវេទនា ប្រកបដោយ​អទុ​ក្ខម​សុខវេទនា ប្រកបដោយ​ផស្សៈ។បេ។ ប្រកបដោយ​ចិត្ត ប្រកបដោយ​អារម្មណ៍ ការ​រំពឹង។បេ។ កា​រតំាង​ចិត្ត​ទុក ចំពោះ​រូប​នោះ មាន​ដែរ​ឬ។ អ្នក​មិន​គួរ​ពោល​យ៉ាងនេះ​ទេ។បេ។ ក្រែង​រូប​មិន​គួរ​ដល់​ការ​រង​សុខ មិន​គួរ​ដល់​ការ​រងទុក្ខ។បេ។ មិន​មាន​អារម្មណ៍ ការ​រំពឹង។បេ។ កា​រតំាង​ចិត្ត​ទុក ចំពោះ​រូប​នោះ មិន​មាន​ទេ​ឬ។ អើ។ ប្រសិនបើ​រូប មិន​គួរ​ដល់​ការ​រង​សុខ មិន​គួរ​ដល់​ការ​រងទុក្ខ។បេ។ មិន​មាន​អារម្មណ៍ ការ​រំពឹង។បេ។ កា​រតំាង​ចិត្ត​ទុក ចំពោះ​រូប​នោះ មិន​មាន​ទេ ម្នាល​អ្នក​ដ៏​ចម្រើន អ្នក​មិន​គួរ​ពោល​ថា រូប​ជា​វិបាក​ទេ។
ថយ | ទំព័រទី ១៣៤ | បន្ទាប់
ID: 637825181812828495
ទៅកាន់ទំព័រ៖