ព្រះត្រៃបិដក ភាគ ៩៩

 [២៣៧] ធម៌​ដែល​មាន​មគ្គ​ជាហេតុ អាស្រ័យ​នូវ​ធម៌ ដែល​មាន​មគ្គ​ជាហេតុ ទើប​កើតឡើង ព្រោះ​នអធិបតិ​ប្ប​ច្ច័​យ គឺ​អធិបតិ​ធម៌ ដែល​មាន​មគ្គ​ជាហេតុ អាស្រ័យ​នូវ​ខន្ធ​ទាំងឡាយ ដែល​មាន​មគ្គ​ជាហេតុ។ ធម៌​ដែល​មាន​មគ្គ​ជា​អធិបតិ អាស្រ័យ​នូវ​ធម៌ ដែល​មាន​មគ្គ​ជាហេតុ ទើប​កើតឡើង ព្រោះ​នអធិបតិ​ប្ប​ច្ច័​យ គឺ​អធិបតិ​ធម៌ ដែល​មាន​មគ្គ​ជា​អធិបតិ អាស្រ័យ​នូវ​ខន្ធ​ទាំងឡាយ ដែល​មាន​មគ្គ​ជាហេតុ។ ធម៌​ដែល​មាន​មគ្គ​ជាហេតុ​ក្ដី ធម៌​ដែល​មាន​មគ្គ​ជា​អធិបតិ​ក្ដី អាស្រ័យ​នូវ​ធម៌ ដែល​មាន​មគ្គ​ជាហេតុ ទើប​កើតឡើង ព្រោះ​នអធិបតិ​ប្ប​ច្ច័​យ គឺ​អធិបតិ​ធម៌ ដែល​មាន​មគ្គ​ជាហេតុ​ក្ដី ធម៌​ដែល​មាន​មគ្គ​ជា​អធិបតិ​ក្ដី អាស្រ័យ​នូវ​ខន្ធ​ទាំងឡាយ ដែល​មាន​មគ្គ​ជាហេតុ។
 [២៣៨] ធម៌​ដែល​មាន​មគ្គ​ជា​អធិបតិ អាស្រ័យ​នូវ​ធម៌ ដែល​មាន​មគ្គ​ជា​អធិបតិ ទើប​កើតឡើង ព្រោះ​នអធិបតិ​ប្ប​ច្ច័​យ គឺ​អធិបតិ​ធម៌ ដែល​មាន​មគ្គ​ជា​អធិបតិ អាស្រ័យ​នូវ​ខន្ធ​ទាំងឡាយ ដែល​មាន​មគ្គ​ជា​អធិបតិ គឺ​ខន្ធ៣ អាស្រ័យ​នូវ​ខន្ធ១ ដែល​មាន​មគ្គ​ជា​អធិបតិ នូវ​ខន្ធ២…។ ធម៌​ដែល​មាន​មគ្គ​ជា​អារម្មណ៍ អាស្រ័យ​នូវ​ធម៌ ដែល​មាន​មគ្គ​ជា​អធិបតិ ទើប​កើតឡើង ព្រោះ​នអធិបតិ​ប្ប​ច្ច័​យ គឺ​ខន្ធ៣ ដែល​មាន​មគ្គ​ជា​អារម្មណ៍ អាស្រ័យ​នូវ​ខន្ធ១ ដែល​មាន​មគ្គ​ជា​អធិបតិ
ថយ | ទំព័រទី ៨៤ | បន្ទាប់
ID: 637829760283205721
ទៅកាន់ទំព័រ៖