ព្រះត្រៃបិដក ភាគ ១៧

ធ្វើ​មរណកាល​កន្លងទៅ​យូរហើយ​ ​ជា​សោតាបន្ន​បុគ្គល​ ​មាន​សភាវៈ​មិន​ធ្លាក់ទៅក្នុង​អបាយ​ ​ជា​បុគ្គល​ទៀង​ ​មាន​សម្ពោធិ​ ​ជាទី​ប្រព្រឹត្តទៅ​ ​ក្នុង​ខាងមុខ​ ​ព្រោះ​អស់​ទៅ​នៃ​សំយោជនៈ៣​។​ ​ពួក​សកទាគាមិ​បុគ្គល​ ​ក៏​មាន​ក្នុង​ទីនុ៎ះ​ដែរ​ ​ឯ​ពួក​សត្វ​ក្រៅពី​នេះ​(​១​)​ ​ជា​អ្នកមាន​ចំណែក​បុណ្យ​ ​(​ក៏​មាន​ច្រើន​ដែរ​)​។​
 [​៤៥​]​ ​បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏​ចំរើន​ ​សន​ង្កុ​មារ​ព្រហ្ម​ ​បាន​ពោល​នូវ​សេចក្តី​នេះ​ហើយ​។​ ​បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏​ចំរើន​ ​កាល​ដែល​សន​ង្កុ​មារ​ព្រហ្ម​ ​ពោល​សេចក្តី​នេះ​ហើយ​ ​វេស្សវណ​មហារាជ​ ​កើត​សេចក្តី​ត្រិះរិះ​ក្នុងចិត្ត​យ៉ាងនេះ​ថា​ ​អើហ្ន៎​ ​អស្ចារ្យ​ណាស់​ ​អើហ្ន៎​ ​ចំឡែក​ពេក​ណាស់​ ​ព្រះ​សាស្តា​ដ៏​ប្រសើរ​ ​មាន​សភាព​យ៉ាងនេះ​ ​មុខ​ជា​នឹង​មានត​ទៅ​មិនខាន​ ​ការសំដែង​នូវ​ធម៌​ដ៏​ថ្លៃថ្លា​ ​មាន​សភាព​យ៉ាងនេះ​ ​នឹង​ប្រាកដ​ឡើង​ ​ការ​ត្រាស់​ដឹង​នូវ​គុណវិសេស​ដ៏​លើសលុប​ ​មាន​សភាព​យ៉ាងនេះ​ ​ក៏​នឹង​ប្រាកដ​ឡើង​។​ ​បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏​ចំរើន​ ​គ្រានោះ​ ​សន​ង្កុ​មារ​ព្រហ្ម​ ​ដឹងសេចក្តី​ត្រិះរិះ​ក្នុងចិត្ត​ ​របស់​វេស្សវណ​មហារាជ​ ​ដោយចិត្ត​ ​(​របស់​ខ្លួន​)​ហើយ​ ​ទើប​ពោល​ពាក្យ​នេះ​ ​នឹង​វេស្សវណ​មហារាជ​ថា​ ​វេស្សវណ​មហារាជ​ដ៏​ចំរើន​ ​សំគាល់​សេចក្តី​នោះ​ ​ដូចម្តេច​ ​ព្រះ​សាស្តា​ដ៏​ប្រសើរ​ ​មាន​សភាព​យ៉ាងនេះ​ ​ក៏​មាន
​(​១​)​ ​សំដៅយក​ ​អនាគាមិ​បុគ្គល​។​
ថយ | ទំព័រទី ១០១ | បន្ទាប់
ID: 636816197685209486
ទៅកាន់ទំព័រ៖